[Polly]

Witam klubowiczów !
Krótko o mnie: bezrobotna maturzystka, wiecznie zdajaca prawko (niedługo word stanie sie moim drugim domem), od dziecka pisząca pamiętniki (wstydze sie czytac wypocin z lat młodzieńczych)
Lubie pisac opowiadania o temacie różnorakim, a czy umiem sami musicie ocenic.
Pozdrawiam!

[Alchemik']

Jeśli to Lubelski WORD to się nie dziwię, bo też się tam długo męczyłem Jedna z najgorszych zdawalności w kraju ponoć.

[Dymeq]

Witaj Polly Proponuję pracę taką: o zdawaniu prawa jazdy przez 18-sto letnią maturzystkę. Może wewnętrzny monolog? Tak, wewnętrzny monolog, taki ciąg myśli... Intrygujące...

[Versus]

Będzie nudne jak cholera, dziewczyna się na tym wyłoży

[Dymeq]

A ja wiem. To może przeplatane monologi wewnętrzne egzaminatora i egzaminowanej?

[Shiren]

Też mi się wydaje, że jest wysokie prawdopodobieństwo, że tekst o nastolatce zdającej prawo wyjdzie kiczowaty i tandetny. Może byś tak się wyżyła i napisała, co można zrobić takiemu egzaminatorowi po kolejnym oblanym egzaminie? Też może wyjść kiczowate, ale przynajmniej zabawniejsze.

[Ag]

Opis krwawego mordu przy użyciu gaźnika? Shir, lekko perwersyjnie

[Polly]

Czyli? Jakas decyzja? Bo wiecie jutro mam egzamin kolejny wiec bede całkiem na swiezo. Kurcze moze stanie sie jakis cud wreszcie na ktory tak licze.
To nie Lubelski WORD

[Shiren]

Zgodnie z zasadami, to ty wybierasz temat z podrzuconych. Jeśli nie pasują, to możesz wymyślić całkiem inny.

[Polly]

W takim razie moze jeszcze jakies ciekawe pomysły?

[blackgrzywa]

Napisz o neonazistach kanibalach, którzy urządzają orgię w Stumilowym Lesie.

[Versus]

Grzywa wyobrażasz sobie Prosiaczka jako neonazistę-kanibala?
Jesteś perwersyjny

[Purple]

Cześć, Polly! Uwielbiam jeśli ktoś podaje mi jedno słowo, a ja muszę na ten temat wymyśleć opowiadanie. Może być jakiekolwiek (horror, nie-horror), byleby zawierało umiejętnie wpleciony, podany wyraz - więc, proszę: "Hades"...

[Polly]

Ok na jutro bedzie gotowe !

[ Dodano: 2010-07-14, 20:05 ]
A oto i on:

Był bogatym człowiekiem, a tacy ludzie wbrew powszechnie przyjętej opinii nie są ani szczęśliwi, ani wypoczęci. Tak naprawdę to w ogóle nie są, to znaczy są ale nieobecni, ponieważ wszystkie ich myśli nieustannie krążą wokół majątku. Nawet nie wyobrażacie sobie jakim uciążliwym stanem jest stan posiadania. On wiedział, ale miał na głowie jeszcze inny, bardziej męczący problem. Wczoraj zgubił się ich cukiereczek, nie został po nim żaden ślad, tylko porozwalane zabawki w pokoju. Szukał go wszędzie, a raczej szukałby gdyby nie miał ludzi, którzy to za niego robili.
Siedział w gabinecie i właśnie zamierzał pogrążyć się w lekturze dzisiejszej gazety popijając przy tym aromatyczna kawę, kiedy jak burza wpadła jego żona. Trzeba tu zaznaczy że zazwyczaj nie wchodzili sobie w drogę, on żył własnym poukładanym życiem, a ona żyła na jego koszt.
-Znalazłeś naszego cukiereczka?! Proszę powiedz ze tak! – mówiła rozgorączkowana
-Spokojnie, robie wszystko co się da, na pewno go odnajdziemy i sprowadzimy do domu – odpowiedział powoli nie odrywając wzroku od trzymanej w ręku gazety.
-Nie martwisz się o niego! Wiesz jak on teraz musi się czuć?! Taki zagubiony! Wszystko?! To czemu go nie szukasz tylko siedzisz sobie tutaj i popijasz kawę jakby nic się nie stało? Pewnie porwali moje kochane maleństwo!
-A co ty, moja droga, zrobiłaś w tym kierunku żeby go odnaleźć? Nie odpowiadaj, to oczywiste, że nic. Siedzisz tylko i biadolisz, albo popijasz drinki, najlepszy sposób na znieczulenie. Jak w ogóle mogłaś go zgubić w parku?!- stracił cierpliwość
-Zniknął mi z oczu..
-Zniknął? Po prostu zniknął, a ty biedna na pewno bardzo na niego uważałaś prawda? Zrób mi ta uprzejmość i zejdź mi z oczu
Chwile po wyjściu żony zadzwonił telefon
-Tak?
-Szefie odnaleźliśmy waszego cukiereczka.
-Doskonale, zasłużyłeś na premię. Gdzie był?
-Błąkał się przy tej eleganckiej restauracji Hades w Centrum, widocznie musieli go tam dokarmić
-Dobrze, czekam na was w domu!
Odnalazło się paskudztwo - pomyślał po odłożeniu słuchawki- znowu będzie szczać po kątach i gryźć mi buty.
Miał cicha nadzieje, ze skoro to rasowy pies to ktoś go w końcu przygarnie, ale jak na złość nikt go nie chciał. Przynajmniej żona da mu święty spokój, do czasu kiedy znów nie zgubi swojego kochanego pupilka, w końcu to już ósmy raz w ciągu tego miesiąca. Na szczęście teraz mógł dalej w spokoju zajmować się ciężkimi rozmyśleniami o swoim życiowym dorobku. Koniec końców było to o wiele przyjemniejsze niż zajmowanie się żoną i jej fanaberiami.

[ Dodano: 2010-07-14, 22:32 ]
w ręce*

[erazmus]

Przykro mi, ale

1. Ortografia - w wielu miejscach nie używałaś polskich znaków - poczułem się totalnie olany
2. Interpunkcja - masakra.
3. Dialogi - sztuczne i zupełnie nienaturalne.
4. Historia - fabuła jest naiwna, ledwo zarysowana, sztampowa i nieciekawa...
5. Tekst jest BARDZO krótki - chyba tylko dlatego przeczytałem go do końca.